نویسنده: رضا صائمی
احمد طالبینژاد منتقد و نویسنده سینما درباره تعریف سینمای کارگری میگوید: «ما ژانری بهنام ژانر کارگری نداریم، کارگران جزئی از جامعه هستند
اگرچه شهرام اسدی کارگردان فیلم «روز واقعه» است اما نام بهرام بیضایی به عنوان نویسنده و فیلمنامهنویس بیشتر در ذهن مخاطبان و مردم ثبت شده
اگر بخواهیم ویژگیهای سینمای ایران از دهه نود به بعد را برشماریم، یکی از آنها رشد انتشار کتابهای سینمایی و تنوع سوژههای آن است
سینمای مستند را میتوان تولد نقد اجتماعی در ساختار بصری دانست؛ سینمایی که نه با سرگرمی که با آگاهی گره میخورد و هویت و کارکرد مییابد
مسعود کیمیایی از کارگردانهای موج نو سینمای ایران درباره رابطهاش با شریعتی گفته: «من دکتر علی شریعتی را از کتاب و سخنرانیهایش میشناختم
کارتونهای امروزی بیشتر در وجوه تکنولوژیکی ظهور کردهاند و بیش از آنکه ساختاری داستانی داشته باشند که عناصر و المانهای قصه در آن دیده شود
جنگل به مثابه یک لوکیشن در سینمای ایران حضور داشته و گاه به عنصر دراماتیک مهمی در قصهگویی بدل میشود نمونه موفق آن فیلم «جنگل پرتقال»
یکی از کارگردانهایی که دغدغهٔ مرگاندیشی داشته بهمن فرمان آرا است. او در زندگی حرفهایاش سهگانهای با موضوع مرگ در کارنامهاش دارد
وقتی از علیرضا داوودنژاد حرف میزنیم در واقع از یک خانواده سینمایی سخن میگوییم ام یک مولفه مهم را محور رویکرد داوودنژاد کارگردانی بدانیم
شبکه نمایش خانگی تا حد زیادی توانست خلاء دراماتیک و نیاز به سرگرمیسازی را پر کند و حتی برخی جاها، به ارتقای سلیقه مخاطب هم کمک کند