نویسنده: محمد عبدی

هر نمایشگاه پابلو پیکاسو ضیافتی است چشمگیر که می‌تواند گوشه‌هایی از خلاقیت و هنر منحصر به فرد این نابغه قرن بیستم را به نمایش بگذارد

نمایش سه فیلم ایرانی در جشنواره ونیز با کیفیت‌های گوناگون – که در ظاهر به سینمای زیرزمینی ایران تعلق دارند- سؤال حساسی را پیش می‌کشد

هشتاد و دومین دوره جشنواره ونیز به پایان رسید با شیر طلا برای «پدر، مادر، خواهر و برادر» آخرین اثر جیم جارموش که کسی انتظار نداشت

«دوست ساکت» ساختهٔ ایلدیکو انیدی تجربه غریبی است که در میان فیلم‌های بخش مسابقه، لیاقت شیر طلای جشنواره ونیز امسال را دارد

ستایش از کیم نواک و اهدای شیر طلایی جشنواره ونیز توسط گیرمو دل تورو، یک عاشق سینمای معروف، همراه شد با نمایش فیلم دیدنی‌ای از الکساندر او

«فرانکنشتاین» گیرمو دل‌تورو اودیسه غریبی است که می‌خواهد داستان مری شلی را از زاویه دیگری جدای از نسخه‌های سینمایی پیشین روایت ‌کند

بخشش (La Grazie) ادامه منطقی جهان قبلی اوست؛ هم بازیگر همیشگی‌اش را دارد و هم فضا و اتمسفر فیلم‌های پیشین را قرض می‌گیرد

«مقصد نهایی» که از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۱ با پنج فیلم دنبال شده بود، حالا پس از یک وقفه چهارده ساله بازگشته است: «مقصد نهایی: تبار خونین».

«جشن تولد» ساخته میگل آنخل خیمنس که در جشنواره لوکارنو در پیاتزا گرانده برای هزاران تماشاگر به نمایش درآمد، سعی دارد داستانی گفته شده

یاد و خاطره ما از شهر پاریس با فیلم «نیمه‌شب در پاریس» وودی آلن پیوند خورده است؛ فیلمی که به ستایش از پاریس می‌پردازد؛ عروس شهرهای جهان