نویسنده: آرتیست ریدر
وقتی به ایران فکر میکنم، به نور فکر میکنم. به بازی نور بر روی برگها، بر روی آب، بر روی کوهها. من در تهران به دنیا آمدم
شیرها نیازی به سلاح ندارند؛ حضورشان کافی است تا جنگل بلرزد. اما کلیدی ترین بخش، خط آخر است: شما بسیارید و آنان اندک
مارسل دوشان، که آندره برتون او را «زیرکترین هنرمند قرن بیستم» مینامید، دست به کاری زد که در ظاهر، شوخیِ بیمزهی یک نوجوان به نظر میرسید
هیتلر زنده است و سی سال بعد از جنگ در جنگل های آمازون دستگیر و محاکمه میشود. اما دفاعیهی رهبر نازی، رعشه بر اندام میاندازد؛ هیتلر…
این معمای حلنشدنی ذهن اغلب ایرانیها را درگیر خود کرده است: «چرا آنها توانستند و ما نتوانستیم؟» چرا اروپاییها و غربیها توانستند
ناباکوف را باید تنها پیامبری دانست که از هرگونه پیام اخلاقی برائت میجست. او با صدای بلند فریاد میزد که «هنر فاقد ارزش اجتماعی است»
پادشاه خزر، مردی دیندار و پرهیزگار بود که به شیوهی سنتی قوم خود عبادت میکرد. اما او شبهای متوالی خوابی تکراری و پریشان میدید
ماجرای برنامهی «بازمانده» و شوخی با نمادهای باستانی ایران (شیردال و درفش کاویانی)، از یک برنامه سرگرم کننده به یک بحران رسانهای تبدیل شد
در قصههای پریان، «پول» و «عشق» اغلب در دو قطب مخالف قرار دارند. عشق قلمرویی مقدس، آسمانی و پاک تصور میشود
جودیت اشکلار پیامبر نبود؛ او به پیامبران بیاعتماد بود. اما پس از فجایع قرن ۲۰، او به درستی فهمید که برای بقای لیبرالیسم چه چیزی حیاتی است